Feest in de hemel: 'Rust gevonden, een nieuw leven'

Sharon Muller is dankbaar voor de mensen die God op haar pad heeft gebracht. ‘Ik ben een gelukkig mens!’ Geloof
Sharon Muller is dankbaar voor de mensen die God op haar pad heeft gebracht. ‘Ik ben een gelukkig mens!’ | beeld Carel Schutte
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

In de hemel is het feest als iemand tot geloof komt. Deze zomer vertellen acht bekeerlingen over de verandering in hun leven. Vandaag: Sharon Muller (21) uit Barneveld.

Hoe kwam u in aanraking met het geloof?

‘Tijdens een doopdienst.’

Wat trof u daarin?

‘Wat ouders daar voor hun kind beloven: dat ze het zullen begeleiden in het geloof en het een goede toekomst zullen geven.’

Van welke gemeente bent u lid?

De Oude Kerk in Barneveld (PKN-hervormd).

Wat roept nog steeds vragen op?

‘Bidden. Dat ben ik nog aan het leren.’

Het is snel gegaan. In september vorig jaar woonde Sharon (spreek uit op z’n Engels) Muller een dienst bij in de hervormde kerk in Barneveld. Er werd een kindje van kennissen gedoopt. Die dienst sprak haar enorm aan. Ze praatte erover door met mensen die ze kende, daarna met een evangelisatieouderling en een dominee. Ze ging catechisatie volgen en met Pasen dit jaar – nauwelijks een halfjaar later – werd ze gedoopt en deed ze belijdenis.

Ze vond het lang genoeg. ‘Ik wilde echt een ander leven.’ Ze heeft rust gevonden – dat woord komt steeds terug in haar verhaal. ‘Ik denk nu veel meer na bij wat ik doe. Ik voel altijd dat er iemand bij me is. Ik heb iets om voor te leven. Vroeger was het veel meer “lang leve de lol’’. Op zaterdag uitgaan tot laat in de nacht, veel drinken, hockeyen op zondag. Ik had nooit rust, was altijd druk. Ik weet nu dat er meer is dan alleen dat. Nu lééf ik veel meer.’

geen warm nest

Die doopdienst raakte haar zo, omdat ze zelf uit een moeilijke thuissituatie komt. Een gebroken gezin, al vanaf haar zesde; haar ouders woonden ver uit elkaar. Ze wil er niet veel over vertellen. Wel dat ze geen warm nest heeft gehad. ‘Ik heb me vaak eenzaam gevoeld en heb veel alleen moeten doen.’ Geloof speelde in het gezin geen rol. ‘Mijn moeder heeft wel een christelijke achtergrond, mijn vader niet. Ik ben als kind niet gedoopt. Die keus lieten ze aan mij, om later zelf te maken.’ Maar haar hele familie was er in haar doop- en belijdenisdienst. Ze vonden het mooi. En ze bleven na afloop om nog wat te eten en te drinken bij mensen van de kerk.

‘Het was een supermooie dienst. We deden met een groep van acht belijdenis. De dagen ervoor was ik helemaal niet zenuwachtig, maar die ochtend toch wel. De dominee had een heel mooie preek. Hij noemde geen namen, maar hij kent ons allemaal en je wist wel wanneer hij het tegen jou had. Na afloop feliciteerde iedereen je. Ik kreeg heel veel leuke en lieve reacties.’

familie

Voor Sharon voelt het alsof ze er een familie bij heeft gekregen. ‘In het begin ging ik in m’n eentje naar de kerk. Dat was soms wat ongemakkelijk, maar ik voelde me toch welkom. Er waren mensen die met me praatten.’

Naar de kerk gaan doet ze elke zondag twee keer, met plezier. ‘Nee, ik vind de kerk absoluut niet saai. Ik vind het juist mooi om naar de kerk te gaan. De ene preek spreekt je meer aan dan de andere, maar alle dominees die we hier hebben, preken heel goed en mooi. Ik leer er zo veel over de Bijbel en over God.’

In het dagelijks leven werkt Sharon bij een reisbureau. Ze vond direct een baan na haar mbo-opleiding manager reizen. Het is druk en afwisselend werk en je komt nog eens ergens. Ze geniet ervan. Tegelijk was het de oorzaak dat ze de eerste keer het avondmaal nog niet mee heeft gevierd, na haar doop en belijdenis. ‘Ik was op reis geweest en had een drukke week gehad; ik had me niet op de juiste manier kunnen voorbereiden. Toen ik daar zat, heb ik nog wel getwijfeld. De anderen van de belijdenisgroep gingen allemaal wel en ik voelde me ook wel geroepen. Maar het lukte me toch niet. Volgende keer ga ik wel, hoor.’

Ze vond het nog wel lastig om haar ‘oude, makkelijke leven’ los te laten. Hoe zouden haar vriendinnen reageren? ‘Die hadden dit echt niet verwacht. Ze kenden me als een losbandig meisje. Maar ze vinden het nu ook mooi. Ze laten me in mijn waarde. Daar ben ik blij om. Ik ga ook nog weleens een drankje doen zaterdagavond. Maar niet veel en ik maak het niet laat.’

Na de zomer wil ze nog doorgaan met een vorm van privécatechisatie. Ze heeft in de belijdenisgroep ook haar vriend ontmoet. ‘We hebben samen een keer afgesproken en dat klikte heel goed. Hij is al vanaf het begin bij de kerk. Dus ik kan aan hem ook van alles vragen. Ik ben God erg dankbaar voor alle mensen die Hij op mijn pad heeft gebracht. Ik ben een gelukkig mens!’

nooit te laat

‘Iedereen zou tot geloof moeten komen’, vindt Sharon. Wat zou mensen hiervan weerhouden, leeftijdsgenoten van haar bijvoorbeeld? ‘Het idee dat je toch te slecht bent, dat God je nooit zal accepteren. Maar Jezus is juist voor slechte mensen gekomen. Hij wil mensen redden die Hem nog niet kennen.’

Ze heeft eigenlijk niet zo’n behoefte om over zichzelf te vertellen. Ze wil wel graag anderen overtuigen. ‘Het is nooit te laat om te gaan geloven. Wat je ook hebt meegemaakt, het kan altijd weer licht worden.’

PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?