Feest in de hemel: 'Deken van rust kwam over mij’

Het hele gezin Mulder – op de pasgeboren dochter Feline na – werd in november 2015 gedoopt. Van links naar rechts Helena met baby Feline, Finn, Fleur en Remko. ‘Ik voel me bevrijd van de last om te moeten presteren’, zegt Remko. ‘Ik mag mensen dienen, ook in de supermarkt.’ Geloof
Het hele gezin Mulder – op de pasgeboren dochter Feline na – werd in november 2015 gedoopt. Van links naar rechts Helena met baby Feline, Finn, Fleur en Remko. ‘Ik voel me bevrijd van de last om te moeten presteren’, zegt Remko. ‘Ik mag mensen dienen, ook in de supermarkt.’ | beeld Rufus de Vries
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

In de hemel is het feest als iemand tot geloof komt. Deze zomer vertellen acht bekeerlingen over de verandering in hun leven. Vandaag: Remko Mulder (43) uit Amsterdam.

Hoe kwam u in aanraking met het geloof?

‘Door de opmerking van mijn dochter dat zíj naar de hemel zou gaan en ik niet.’

Wat trof u daarin?

‘De innerlijke rust, het gevoel dat ik niet alles zelf hoef op te lossen in het leven.’

Van welke gemeente bent u lid?

‘Christelijk-gereformeerde multiculturele gemeente Hoop voor Noord.’

Wat roept nog steeds vragen op?

‘Hoe het kan dat Jezus is gestorven voor de zonden die je nog moet begaan. Kun je dan maar doen wat je leuk vindt?’

Remko Mulder is een rasechte Amsterdammer. Dat is te horen aan zijn tongval, maar soms ook aan de bewust overdreven vergelijkingen die hij maakt. Met zijn vrouw Helena en hun drie kinderen bewoont hij een flatwoning in de multiculturele wijk Banne Buiksloot in Amsterdam-Noord. Een box verspert de weg naar de woonkamer. In een slaapkamer voedt zijn vrouw hun jongste kind, Feline, een paar weken geleden geboren.

Mulder groeide op in dezelfde buurt. Hij wil er nooit meer weg. ‘In vergelijking met andere delen van Amsterdam, is het hier lekker rustig. Dit is het boerenland van Amsterdam, de rustige kant van het IJ.’

Hij komt over als een zachtaardige man, die niet graag op de voorgrond treedt. Hij vertelt dat hij introvert is, iemand die lang ‘in zijn hoofd’ kan zitten om te puzzelen op een levensvraag. Hij kan ook bloedfanatiek zijn, vooral op sportgebied. Na zijn hbo-opleiding fiscale economie, ging hij aan de slag als assistent-filiaalmanager, eerst bij Albert Heijn, nu bij supermarkt Vomar.

Met christenen zegt hij tot voor een paar jaar geleden nauwelijks in aanraking te zijn gekomen. Hij zag zichzelf als een atheïst. Toch gaf God hem wat hij noemt ‘speldenprikjes’ op weg naar zijn bekering, die niet plotsklaps kwam, maar geleidelijk. Het eerste prikje kwam in de zomer van 2013, tijdens een vakantiespelweek voor kinderen in de buurt waar hij met een medewerker van Hoop voor Noord sprak. ‘Die man is verdwaald, dacht ik. Hij had bij het Centraal Station moeten zijn. Daar staan ze altijd te evangeliseren.’ De persoon overhandigde hem een evangelisatieblad dat na een tijdje ongelezen de prullenbak in ging. ‘Ik geloof dat het blad onbewust een duwtje was op weg naar het geloof.’

Een jaar later kreeg hij een schuiver toen dochter Fleur (12) hem vertelde dat ze van elkaar moesten genieten. Want bij overlijden zouden ze elkaar niet meer zien. ‘Ze zei: “Ik ga naar de hemel en jij niet, want ik geloof in God en jij niet”. Dan kun je nog zo’n grote kerel zijn, je krijgt een brok in je keel.’ Haar uitspraak zette hem aan het denken. Via school was Fleur met christenen in aanraking gekomen. Bij deze mensen werd thuis bij het eten gebeden en gezongen. ‘Ze had een kinderlijk geloof ontwikkeld.’

Op dat moment (‘Ik geloof niet in toeval’) kreeg hij via Hoop voor Noord de uitnodiging mee te doen aan tafelgesprekken over het geloof. Vragen had hij genoeg, bijvoorbeeld over alle ellende in de wereld. ‘Waarom gaan mensen die aardig zijn dood, en wordt de grootste crimineel 120?’ Hij besloot met zijn gezin op zondag naar de dienst te gaan van Hoop voor Noord. ‘Vanaf de eerste dag ervoer ik een onbeschrijfelijke warmte van mensen, het gevoel dat je mag zijn wie je bent.’ Hij sloeg geen samenkomst meer over. Bij ‘toeval’ trad er een keer een Amsterdams smartlappenkoor op. Zij zongen Amsterdamse liederen van zangers als André Hazes die een diepere betekenis zouden kunnen hebben. Mulder houdt van dat muziekgenre.

zelfvertrouwen

Mulder las de Bijbel in een jaar uit, ging op een geloofscursus en toen … ‘zat ik ergens in de zomer van 2015 op de fiets. Terwijl ik aan het bidden was, kwam er een enorme deken van rust over me heen. Ik wist opeens dat Jezus voor mijn zonden was gestorven. Voorheen had ik niet veel zelfvertrouwen, nu wist ik gewoon dat ik er mag zijn.’ De Amsterdammer is een man van feiten, vooral op voetbalgebied. ‘Dat heeft God bij mijn bekering gebruikt. Op dat moment was ik veertig jaar, toevallig een belangrijk getal in de Bijbel. Denk aan Jezus in de woestijn of Mozes’ veertig dagen op de berg Horeb.’

Zijn vrouw Helena, een ietsist, kwam tot geloof in dezelfde periode. Op 8 november 2015 liet het gezin zich dopen in Hoop voor Nood. Ze werden ondergedompeld in een zwembadje. Doorgaans gaat Mulder na een dienst naar buiten met zijn kopje koffie. Op zoek naar rust. ‘Nu kreeg ik de kracht om mijn bekeringsverhaal te doen tegenover niet-gelovige familieleden, vrienden en collega’s.’ De meesten reageerden met respect. ‘Maar sommigen hebben het idee dat ik een klap van de molen heb gekregen.’ ‘Voordat ik geloofde, was ik een egoïstisch mens. Als ik verloor met tafeltennis, foeterde ik. Ik was bloedfanatiek. Nu voel ik me bevrijd van de last om te moeten presteren. Ik mag mensen dienen, ook in de supermarkt. Ik mag weten dat Jezus het fundament is van mijn leven. Ik sta op goede grond: God zorgt voor mij en mijn gezin.’

PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?