Dankdag 2015: ‘Door kunst leef ik weer’

Geloof
beeld Jonneke Oskam
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

‘Een jaar geleden heb ik in het Stedelijk Museum een expositie van Marlène Dumas gezien, een Nederlandse kunstenares. Die kraakte mij open. Ik stond naar haar doeken te kijken, van heel lelijke baby’s, en het was alsof ik eindelijk weer kon ademen. Ik was heel depressief toen. Daarnaast heb ik een posttraumatische stressstoornis opgelopen toen ik in Congo woonde. Door het geweld moesten mijn man en ik in 2013 onverwachts terug naar Nederland. Enkele maanden later ben ik bevallen van een zoon. Daarna stortte ik langzaam in, tot ik een ernstige klinische depressie had. Ik was zo ziek dat ik niet meer verder wilde leven.

Ik belandde in een crisis. Wat voor moeder kan ik zijn, als ik tegelijk psychisch ziek ben? Op geestelijk vlak was het dor, God zei me nog maar weinig.

Toen doolde ik door het Stedelijk Museum. Ineens stond ik tegenover vier grote doeken met daarop baby’s geschilderd. Heel lelijke kinderen, met vreemde armen en benen, een blauwige gloed erover. Dat kwam hard binnen. Een van de baby’s was Dumas’ kind. Wat betekende dat? Ik zag erin een moeder die haar kind niet aaibaar en schattig vond.

Dat was een spirituele ervaring. Ze gaf me troost. Meer nog zelfs. Voor het eerst sinds de geboorte van mijn zoon, meer dan een jaar later, voelde ik weer iets.

God sprak tot mij. Ik sta er niet alleen voor, ervoer ik. Aan die ervaring koppelde ik acties. Ik bezoek nu regelmatig kunst, lees de nieuwste literatuur en ben heel concreet begonnen aan het schrijven van mijn tweede roman. Ik dompel mij onder in de kunstwereld, want daarin vind ik voeding voor mijn ziel. Schrijven geeft mij lucht.

Ik ben nog niet de oude. Ik ben nog steeds depressief, maar leef weer. Door de kunst denk ik milder over mijn schaduwkanten. Ik schaam mij niet voor mijn depressie. Ik ben niet doorsnee, prima, dat accepteer ik. Nu kan ik verder.’

Ziekenzalving

Wouter Schraven uit Lopik is dit voorjaar ernstig ziek geweest. Hij is dankbaar voor zijn gezin, familie, vrienden en kerkelijke gemeente. ‘Ze waren in het donkere dal van ziekte en totale ontreddering een grote steun. Hun gebed hielp me erdoorheen. Diverse malen heb ik de ziekenzalving mogen schenken aan mensen in nood. Nu mocht ik deze pastorale handeling zelf ondergaan. Het was een heilig moment waar de hemel me raakte tot diep in mijn bestaan.’

PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?