Film: Disobedience

Films en theater
beeld universal
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
De film Disobedience laveert uiteindelijk heen en weer tussen een prachtig acteursdrama en melodramatische kitsch. Disobedience heeft enkele prachtige scènes in petto en een spannend uitgangspunt, maar wil de kijker te veel in een richting duwen. Het gevoel dat de film wenst op te roepen, verdwijnt daardoor als sneeuw voor de zon.

Bevlogen preekt de oude rabbi. Zijn gehoor is netjes verdeeld in mannen en vrouwen. De eerste groep in zijn directe nabijheid, de tweede groep over de eerste uitkijkend vanaf de galerij. Hij betoogt dat God – door hem prachtig bedekt Hasjem, de naam, genoemd – drie soorten wezens schiep. De pure engelen, niet tot kwaad in staat. De dieren, die handelen vanuit hun instincten. En de mens, man en vrouw, daartussenin. Vrij om te kiezen, gehoorzaamheid of ongehoorzaamheid. Dan wankelt de oude man, houdt zich vast, valt hulpeloos neer op de grond.

Ronit, fotografe in New York, wordt weggeroepen bij …
Dit is 15% van het artikel.
Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?