Stiekem genieten van decadentie

De films van Federico Fellini (1920-1993) hadden drie themas: de zoektocht van een vaak wat vage, kwetsbare ziel, de afkeer maar tegelijk heimelijk genot van het uitbundig getoonde hypocriete leven van het establishment, en de geslotenheid van het conservatieve platteland of de schijnheilige kerk.

Fellini gebruikte daarbij allerlei technieken die het mogelijk maakten in de film van plaats en tijd te verschieten: herinneringen, dromen, fantasieën en obsessies. Hij staat model voor symbolisme en surrealisme in de film; Fellini is eigenlijk de Salvador Dalí van het witte doek. Vandaar ook het doorbréken van de vierde wand, in scènes waarbij het publiek direct wordt benaderd door een filmpersonage. Dat verwart, zeker als de verhaallijn al bewust dun gehouden of onduidelijk is. Sommige films waren autobiografisch en tekenden Fellinis leven, als weggelopen kind, circusartiest, tekenaar …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?