Stenen groeien niet in de grond

Bescherming van de natuur is tegenwoordig de gewoonste zaak van de wereld. Dat lag ruim een eeuw geleden wel anders. De meeste Nederlanders vonden de bossen en heidevelden maar nutteloos. Wat had je aan die onontgonnen gronden? Tot twee schoolmeesters de natuurlijke rijkdom ontdekten en de bevolking wakker schudden.
Halverwege de negentiende eeuw bestond ruim een kwart van Nederland uit 'woeste grond', waar bijna geen mens kwam. Men wist er ook weinig van. Toen de jonge onderwijzer Eli Heiman op een Amsterdamse school kwam werken, zagen zijn leerlingen een mol aan voor een vos, en bij een plaatje van een baars dachten ze aan een walvis of een haai. De omvangrijke, straatarme bevolking had wel wat anders aan het hoofd: proberen te overleven in de bedompte, overvolle straatjes en steegjes van de hoofdstad, waar nauwelijks een sprietje groen viel te ontdekken. Het enige aan natuur waren de vele luizen, vlooi …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?