God, niet Jezus Christus zozeer

Het was in Baambrugge, in de 'schuur van Schouten', een tot conferentiecentrumpje omgebouwde boerderij achter het huis waar ds. Hans Schouten woont. Als studentengroep, evangelische studentenbeweging Ichthus, hadden we daar een weekend. Het thema van het weekend weet ik niet meer, de spreker herinner ik me als de dag van gisteren. Het was de oude Verkuyl! Oud? Hij was toen nog maar 78 (zou uiteindelijk 93 worden) en 'oud' was sowieso niet een woord dat bij hem paste. Makkelijk lopen deed hij niet meer en zijn gehoor liet hem ook danig in de steek. Maar hij sprak met de darteling van een jonge hond, het vuur van een jonggelovige. Alsof hij zo weer scheep zou gaan naar Indonesië waar hij als zendeling toch twintig jaar eerder al bijna 25 jaar had doorgebracht.

Op een gegeven ogenblik ging het over het dogma van de Drie-eenheid - voor velen het schoolvoorbeeld van de absurditeiten waarin theologen verzeild raken als hun eenmaal de vrije teugel van de speculatie geboden wordt. Verkuyl bracht dat dogma op een heel eigen manier voor het voetlicht. Hij legde er zijn eigen levensverhaal naast. Als kind was God voor hem vooral de zorgende vader, beschermende aanwezigheid: God, niet Jezus Christus zozeer. Als tiener ontdekte hij in zichzelf voor het eerst de duistere kanten van de mens, niet te ontkennen: Jo Verkuyl is geen heilige. Dat was ook de perio …
Dit is 7% van het artikel.
Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?