Dienstplichtige dwangarbeid

Andreas Oosthoek: ‘De vreugde van het formuleren gaat boven dat van het publiceren.’ Cultuur
Andreas Oosthoek: ‘De vreugde van het formuleren gaat boven dat van het publiceren.’ | beeld uitgeverij Cossee
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Ruim vijftig jaar nadat Andreas Oosthoek (1942) Vuurland schreef, ziet de roman pas het licht. Een liefdesverhaal tussen twee jongens. Tegen de achtergrond van dienstplichtigen die Duitse soldatenlijken moeten identificeren. Een inhumaan werkje.

‘Het vlindertje verlaat de oogkas van Jürgen Felz.’ Het is de openingszin die Andreas Oosthoek onlangs meegaf aan Vuurland, de roman die hij in 1965 al schreef. Vorig jaar las hij de vellen opnieuw. Eén hoofdstuk voegde hij toe. De ouverture. Meer dichter dan romanschrijver, kwam hij met een beeld dat voor het gehele boek spreekt.

De oogkas van Felz, dat is luguber. Het is de dood; oud, voorbij, vergaan. Maar daaruit op stijgt een vlinder. Klapwiekend het leven tegemoet, het ruim in, vederlicht. Klein en kwetsbaar tegenover. Ja, tegenover wat? Een lijk. Van een Duitse Wehrmacht-soldaat. Er st …
Dit is 5% van het artikel.

Meer lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Of lees via
Paywall
PDF Print Stuur door

Dagelijkse nieuwsbrief