De eenmansreligie van Robert Haasnoot

Schrijver Robert Haasnoot: ‘Als ik Nederland zingt kijk en ze zingen psalmen, dan schiet ik vol’. Cultuur
Schrijver Robert Haasnoot: ‘Als ik Nederland zingt kijk en ze zingen psalmen, dan schiet ik vol’. | beeld nd
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Katwijk aan Zee – in de romans van Robert Haasnoot heet het Zeewijk. Waanzee, Steenkind en De heugling spelen er. Twee romans waarin Zeewijk geen rol speelt, Langzame wals en Het ruime bed, blijken een intermezzo. Zijn nieuwste, Het laatste vaarwel speelt er weer.

Katwijk en Haasnoot. Hij is er niet eens geboren, zijn wieg stond in Amerika. Zijn ouders kwamen er wonen toen hij twee was – vader nam zijn Amerikaanse, katholieke vrouw mee naar Katwijk én naar de protestantse ernst van de Gereformeerde Gemeenten. Hij hecht niet aan Katwijk, zegt Haasnoot al aan de telefoon. ‘Toch woon ik er weer, nog wel in de straat waar ik als kind het Reformatorisch Dagblad bezorgde.’ Nog een toevalligheid: de straat is vernoemd naar de verteller uit Haasnoots roman Waanzee, een gemeentesecretaris.

Terwijl we de straat door slenteren, in de richt …
Dit is 3% van het artikel.

Meer lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Of lees via
Paywall
PDF Print Stuur door

Dagelijkse nieuwsbrief