Alice Nahon, de lieve mythe, de vrijgevochten vrouw

Alice Nahon, op een portretfoto. |foto uit besproken boek Cultuur
Alice Nahon, op een portretfoto. |foto uit besproken boek

Alice Nahon is een naam die, 75 jaar na haar dood, in Vlaanderen nog altijd gaat zingen als je ertegen tikt. Vraag maar een passerende 50-plusser een paar van haar dichtregels op te zeggen, en er is een goede kans dat je meteen deze regels terugkrijgt:

't Is goed in 't eigen hert te kijkennog even v&243;&243;r het slapen gaanof ik van dageraad tot avondgeen enkel hert heb zeer gedaan... Alice Nahon (1896-1933) had al in 1920 de harten in Vlaanderen veroverd met haar eerste bundel Vondelingskens. Haar gedichten vloeiden zacht, waren eenvoudig en weemoedig, vol liefde en verlangen. Daar droomt iets in uw ogen,wen gij ten hemel ziet;daar zingt iets in uw zichten,héél verre, van verdriet. Haar toon was verwant aan Guido Gezelle en er zat een scheut Vlaams nationalisme in haar poëzie. Dat sprak de mensen aan. Bovendien: Alice …
Dit is 7% van het artikel.

Wil je verder lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?