Aangepast aan Frankrijk, maar er toch niet thuis

Wilfred de Bruijn: ‘Ik ben Europeaan, en toch: Frankrijk is wezenlijk anders dan Nederland.’ Cultuur
Wilfred de Bruijn: ‘Ik ben Europeaan, en toch: Frankrijk is wezenlijk anders dan Nederland.’ | beeld Thijs Bartels
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
‘Het begon met een schreeuw en een klap.’ Zo opent het boek Op zoek naar mijn Frankrijk. Wilfred de Bruijn, sinds 2003 woonachtig in Parijs, werd in elkaar geslagen toen hij ’s nachts gearmd met zijn vriend over straat liep.

Wilfred de Bruijn (43) nipt aan een biertje in het Grand Café 1e Klas op het centraal station van Amsterdam. ‘Ik heb al bitterballen besteld’, glimlacht hij. ‘In het algemeen mis ik de Nederlandse keuken niet, maar er zijn uitzonderingen …’ De Bruijn – ronde brillenglazen, smal snorretje, zorgvuldig gekleed in colbert en hemd (‘op het gymnasium leerde ik dat je geen “overhemd” moet zeggen’) – is zojuist per Thalys in zijn geboorteland gearriveerd. De kunsthistoricus is welbespraakt, al moet hij soms even zoeken naar de vertaling van een Franse term.

‘Sinds het voorval ben ik weer vaker in Ned …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?