Zelfkennis is maar al te vaak ook ellendekennis

Deze week neem ik vooral afscheid. Het studiejaar loopt ook voor mijn studenten Maatschappelijk Werk en Dienstverlening op zijn einde. En bij de afronding van een studiejaar horen de afsluitende gesprekken met de studieloopbaanbegeleider of mentor. Nog één keer zitten we bij elkaar, in zo'n gespreksruimte waarin alles op ontmoeting gericht is - veel meer kun je er ook niet beleven.
Met uitzondering van de stoelen is alles grijs: de deur, het behang, het plafond, tot aan de tegenover liggende muur aan de andere kant van het raam toe. Alleen als je knielt en door het raam omhoog kijkt, wordt de grauwheid doorbroken. De school waar ik aan verbonden ben, streeft ernaar tot in de architectuur de identiteit gestalte te geven: Hoofd omhoog, het hart naar boven,Hier beneden is het niet. Zo'n acht tot tien keer hebben we dit jaar in zo'n hokje gezeten. En elke keer weer draaide het om de vraag, op welke wijze de student tijdens dit lesblok gewerkt heeft aan zijn beroepsvorming. …
Dit is 8% van het artikel.
Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?