Toch weer heiligingsdrang

Daar zat ik dan. In mijn grijs gestreepte zondagse pak in de kerk. Om precies te zijn, in 'De Vermaning' op Texel tijdens een vrijgemaakte dienst in mijn vakantie. 's Morgens had ik mijn naamgenoten ontmoet in de lokale versie van de Protestantse Kerk. Zo heb ik dat geleerd: ook elders zijn christenen en je zoekt het bestaande op. Een kwestie van trouw en gehoorzaamheid.

Maar 's avonds wordt het op Texel moeilijker een kerkdienst mee te maken. Daarvoor moet je bij de gereformeerden zijn, bij de nazaten van Ledeboer in Oosterend of bij die van Schilder in Den Burgh. Ik koos voor de laatste. Ik ging de broederschap proeven. Eerlijk is eerlijk: dat viel me nog niet mee. Misschien was m'n pak wel symbolisch: het paste er niet tussen de vakantiekleding, bloot en kort, makkelijk en luchtig, zo van de camping. Ook de voorganger was in hemdsmouwen en een kerkenraadslid was mij onherkenbaar. Hoe vreemd kan een mens zich voelen? Ik wil nog wel eens een lans …
Dit is 7% van het artikel.
Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?