Samen met Kim Jong Il naar de Spelen

Zou iemand in alle ernst geloven dat de Noord-Koreaanse bevolking, laat staan de circa 200.000 politieke en godsdienstige gevangenen, er straks mee geholpen zijn? Het tegendeel is waarschijnlijker. Waar hebben we het over? Over het met veel Koreaanse feestvreugde begeleide besluit van Zuid- en Noord-Korea om bij de Olympische Spelen van 2008 met een gezamenlijk team uit te komen. Of preciezer gezegd, over het besluit van twee regeringen, waarvan de ene tenminste nog democratisch tot stand is gekomen, maar de andere zich alleen maar via terreur, marteling, dwangarbeid en moord op de been houdt.
In verband met de beslissing om straks met één team in Peking te gaan sporten, moeten eerst twee misverstanden uit de weg worden geruimd. Het eerste misverstand is dat sport niets met politiek te maken zou hebben. Geen groter naïviteit immers dan de gedachte dat een dictator als Kim Jong Il niet door politieke overwegingen zou worden geleid bij zijn charmeoffensief richting Seoel, het kader waarbinnen ook het besluit over de komende Olympiade valt.Het tweede misverstand is dat sport verbroedert. Dat laatste is misschien op het sportveld het geval, maar ten aanzien van het stalinistische regime …
Dit is 9% van het artikel.

Wil je verder lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?