Japan huilt

Emotie is in Japan iets anders dan in het Westen. In Japan laat je gevoelens van ontroering of verdriet in principe niet zien. Publiek getoonde emotie dient er meestal een doel; ze is deel van een ritueel of ceremonie. Voor de cameras zijn diepe buigingen gemaakt en bittere tranen geschreid door ondernemers die enorme verliezen hadden geleden of die ontdekt waren aan hun corruptie. Maar diezelfde gevallen directeuren kunnen later best iets minder huilerig opduiken in een andere bedrijfsconstellatie.

De afgelopen dagen zagen we twee soorten emoties in Japan, naar aanleiding van de executie van Haruna Yukawa op 24 januari en vooral de onthoofding van Kenji Goto, precies een week later, door ISIS. In een kerkdienst in Tokio werd zondag hartstochtelijk gerouwd om het verlies van een broeder in Christus. Journalist Goto was immers een belijdend lid van de Verenigde Kerk van Christus, het grootste protestantse genootschap in Japan. De tranen van zijn familie en geloofsgemeenschap waren echt en persoonlijk, zonder zweem van wraakgevoelens. Gotos moeder Junko Ishida sprak zelfs de hoop uit da …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?