Hier is nog altijd maar één dode gevallen

Twee november, een dinsdagochtend, Theo van Gogh wordt vermoord. Als journalist die zich wel eens met de opiniepagina van z'n krant bemoeit, wil je daar meteen een mening over hebben. Liefst nog voor de krant van de volgende dag. Een dag of twee later had ik een verhaal klaar. Ik dacht dat ik wist hoe het zat, met de vrijheid van meningsuiting (die te ver kan gaan) en het extremisme dat ergens in de islam ingebakken zit (maar niet bij alle moslims).
Ik heb het stuk laten liggen. Ik wist het toch niet zo zeker.Van de moord op Van Gogh was ik niet erg geschrokken, vooral omdat ik beroepsmatig niet zo gauw schrik. De link met een oorzaak was gauw gelegd. Op een rustige zomeravond eind augustus had ik het filmpje Submission gezien. Koranteksten op een naakt vrouwenlichaam. Dat was vragen om moeilijkheden, nam ik toen aan, maar het bleef rustig. Nu was alsnog een vertraagde reactie gekomen.Er was voorspelbare woede in de media - een aanval op het vrije woord! Theo zo ongeveer als martelaar - maar al gauw kwamen ook de nuances. 'Ik vind dat iem …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?