Het is er boos

Dit is het land waar grote mensen wonen, dichtte Annie M.G. Schmidt in 1950 aan een klein meisje. Je hoeft er nog niet in: het is er boos / Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen, / en altijd is er weer wat anders loos.

In zon eenvoudig, klassiek versje echoot subtiel de gruwelijke werkelijkheid dat jonge, ontluikende vrouwen altijd en overal een prooi zijn geweest. Dat was al zo in de dagen van de nomaden Jakob en Lea, wier dochter Dina er argeloos op uit ging om de meisjes van het land te bezoeken maar helaas bij de Chiwwiet Sichem in het vizier kwam. Het is vandaag zo, overal in de wereld waar oorlog en strijd woedt en waar seksueel geweld tegen vrouwen en meisjes doelbewust gebruikt wordt om de grootst mogelijke pijn, vernedering en demoralisatie te veroorzaken. En het kan vanavond gebeuren in de sla …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?