Het Dorp

In 1970 bezong de cabaretier Wim Sonneveld het dorp waar hij geboren was, in een klassiek geworden gelijknamig liedje: ,,Thuis heb ik nog een ansichtkaart/Waarop een kerk, een kar met paard/Een slagerij J. van der Ven/Een kroeg, een juffrouw op de fiets/Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets/Maar het is waar ik geboren ben''. Sonneveld verwoordde in zijn liedje een breed gedragen nostalgisch verlangen van een verstedelijkende samenleving naar de veronderstelde idylle van het platteland.
Gisteren publiceerde het SCP een rapport over de huidige leefsituatie van platteland en stad. Nog steeds komt 'het dorp' er goed af: men leeft er algemeen gesproken gezonder (met uitzondering van de jongeren, wier collectieve alcoholprobleem juist op het platteland het grootst is), men woont er gerieflijker en de sociale verbanden zijn er hechter. Maar, zo constateert het SCP, van een paradijselijke samenleving is ook ten plattelande geen sprake. Zoals die er overigens buiten de gedroomde wereld van de romantiek in boek en lied natuurlijk ook nooit geweest is. Er mogen dan nog verschillen z …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?