De SGP in de bocht

Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Communicatie is niet maar een instrument voor de politiek, geen vulpen in de aktetas van de politicus. Politiek ís communicatie. Bij de SGP weten ze dat drommels goed, en dit inzicht heeft die partij de afgelopen kwarteeuw ingrijpend veranderd.

Het begon toen Bas van der Vlies begin jaren negentig niet langer wegdook voor tv-camera’s, maar voor­taan beschikbaar was om (in de wandelgangen, quasi terloops) summiere quotes te geven aan journalisten. Het liep uit op Kees van der Staaij aan de tafel van De Wereld Draait Door, en creatieve reclamecampagnes tegen vreemdgaan: op billboards langs de snelweg, paginagroot in de krant. (De partij heeft budget.)

‘Gerechtigheid verhoogt een volk’: de titel oogt nog driedelig zwart, maar in z’n uitwerking markeert dit woensdag gepresenteerde partijrapport wel degelijk een stijlbreuk bij de SGP. En dat zit ‘m niet alleen in het definitief loslaten van het theocratisch ideaal. Die omslag wordt overigens krampachtig gekleineerd, alsof het slechts om woorden gaat. ‘Theocratie’ had door islamitisch gebruik een nare klank gekregen, dus praat de SGP voortaan over ‘Bijbels genormeerd’. Maar die vertaalslag is niet betekenisloos: ze erkent dat regeren mensenwerk is, een democratisch onderhandelingsproces waarin christenen hun norm en morele houvast in de Bijbel zoeken.

Een ingrijpende wijziging is ook de acceptatie van godsdienstvrijheid voor niet-christelijke gelovigen. Maar de manier waarop dat is opgeschreven, verraadt dat de SGP wel in, maar nog niet door de bocht is. De vergaderplek die ze moslims gunt, herinnert aan de ruimte waarmee niet-hervormde christenen zich tot ver in de 19e eeuw moesten behelpen: schuilkerken zonder toren, hagenpreken zonder microfoon.

Gemeenteraadsleden kunnen de islam niet uit hun straatbeeld weren, erkent de SGP; toch moeten ze opstaan tegen ‘megamoskeeën en gebedsoproepen vanaf minaretten’. Onduidelijk blijft welke criteria ze daarbij hanteren, ánders dan bescherming van de rechtstaat, en regels voor welstand en geluidhinder.

Bijna alle aanbevelingen die het SGP-hoofdbestuur zijn politieke veldwerkers doet, hebben te maken met communicatie. Raadsleden moeten ‘vrijmoedig’ zijn over hun geloof, een ‘open luisterhouding’ tonen, ‘helder communiceren’, ‘transparant’ zijn over hun afwegingen, ‘positief’ spreken over de democratische rechtstaat; ze moeten af en toe de Bijbel citeren en een stemverklaring afleggen bij netelige kwesties. Wat in die tiplijst ontbreekt, zijn bescheidenheid en collegialiteit. Wat de SGP nog zeer onlangs zo stellig debiteerde over koopzondagen in Zwolle (‘tegen het Bijbels gebod!, daarover sluit je geen compromis!’) staat in geen verhouding tot wat haar eigen college- en raadsleden nu in Veenendaal laten passeren. Politiek is ook: bukwerk in modderige aarde.

PDF Print Stuur door

Dagelijkse nieuwsbrief