De rechtvaardige verdachte

De avond voor de rechtszitting had hij zijn beste pak uitgezocht en zo geperst dat de plooien scherp zaten als die van een jonge luitenant in het leger. De rechter moest een goede indruk van hem krijgen. Dat was heel belangrijk, had zijn vrouw gezegd, zeker als je de beschuldiging ontkende. Jammer dat de kale plekken wat glommen, maar daar was weinig aan te doen.
Bij het weggaan zei zijn vrouw nog: ,,Je weet wat je moet zeggen hè? Wíj hebben het niet gedaan, maar de overkant. Maar noem geen namen.''Hij had zijn verweer gelukkig een paar maal gerepeteerd en kende het zowat uit zijn hoofd. Het moest overtuigend gebracht worden. Geloofwaardigheid, dáár kwam het op aan, had een vriend hem geadviseerd.Omdat het regende, besloot hij met de tram te gaan. Regen was funest voor de plooien in zijn broek en ook voor zijn glimmende schoenen, en om verregend en verfomfaaid aan te komen leek hem slecht voor zijn zaak.In de volle tram moest hij staan. Het was de eers …
Dit is 7% van het artikel.

Wil je verder lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?