Collectieve schuld

Het was 1945, de oorlog was voorbij. Een aantal predikanten van de Belijdende Kerk kwam in Stuttgart bijeen. De Nederlanders dr. W.A. Visser 't Hooft en Hendrik Kraemer waren ook aanwezig. Hoe moest het verdergaan in Duitsland? Ook met de kerk na deze vreselijke tijd? Men begreep: er is alleen een 'verder' als we samen onze gemeenschappelijke schuld belijden. Zo kwam de 'Stuttgarter Schuldbekenntis' tot stand.
Visser 't Hooft en Kraemer waren diep dankbaar voor dit getuigenis dat in Nederland positief werd ontvangen. Iets anders lag het in Duitsland. Bijvoorbeeld bij een aantal net uit de oorlog teruggekeerde soldaten die hadden besloten theologie te gaan studeren. Collectieve schuld? Maar er waren toch ook 'goede' Duitsers? En het optreden van de Amerikaans/Engelse bezettende macht en de bombardementen op Duitse bevolkingscentra, dat wat toch ook niet niks? Die soldaten wisten best van het vele Duitse onrecht, maar dit zo uit te spreken, zo openlijk en zo voor alle Duitsers - nee, dat hoefd …
Dit is 15% van het artikel.

Wil je verder lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?