Biddag: prettig gestoord

Deze week geeft mijn agenda de bidstond voor gewas en arbeid aan. Ik ben blij trouwens dat deze agenda - gekregen van het ND - dat doet, want de gemiddelde agenda kent deze dag niet. Hij hoort zo langzamerhand tot de verdwijnende folklore van de bible-belt. Dat was even zichtbaar op het Journaal toen aan schijnbaar willekeurige voorbijgangers werd gevraagd of ze wisten waarom de verkiezingen voor de gemeenteraad niet op woensdag, maar op dinsdag werden gehouden. Dat wisten ze niet, en al helemaal wisten ze niet dat de reden was gelegen in de bidstond voor gewas en arbeid, die altijd op de tweede woensdag in maart wordt gehouden. Een bidstond? Nooit van gehoord.
Nu vond ik dit wel een aardig trekje in dat item op de tv: het bleek dat de overheid nog steeds rekent op een biddende kerk. Ooit was het haar een eer om de kerk op te roepen tot het houden van nationale bede- en boetedagen, vooral in tijden van gevaar en ellende, van oorlog en epidemieën. Menige brief is uitgegaan van hogere en lagere overheid met een smeekbede aan de kerk om God te verzoeken om hulp en bijstand, in een zeventiende eeuws woord gezegd: om troost. Kerk en staat Door de scheiding van kerk en staat zag de overheid dit na 1813 niet langer als haar taak. Nu nam de algemen …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?