Abortus is verlies

Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

‘Elke abortus is er één te veel.’

Vindt Ton Coenen, directeur van Rutgers. De naam van dat Kenniscentrum Seksualiteit herinnert aan de stichting die veertig jaar geleden in de voorhoede stond van de beweging vóór legalisatie van abortus provocatus. En nu schrijft de directeur (pagina 11): ‘Wij juichen het maatschappelijk debat over abortus en de aandacht voor ongewenste zwangerschappen toe. Om het taboe te doorbreken.’

Natuurlijk willen ze bij Rutgers de Wet Afbreking Zwangerschap (1984) niet terugdraaien. En het feit dat de opvatting ‘abortus is moord’ nog springlevend is onder tieners (óók onder de niet-religieuzen, bleek uit hun eigen onderzoek), beschouwt het kenniscentrum als een ‘schrijnende situatie’. Maar liever dan jongeren eventjes snel uit hun morele harnas te ‘bevrijden’, voorkomt Rutgers dat meiden ongewenst zwanger worden en daardoor met zichzelf en hun omgeving in de knoop raken.

Redenen om het abortusdebat te heropenen, zijn er genoeg. Met het aanbieden van de niet-invasieve prenatale test aan alle vrouwen bijvoorbeeld, wordt een nieuwe vraag naar abortus gecreëerd waar de wetgever in 1984 geen idee van had. Ging het toen uitsluitend over de vrouw en haar beschikking over een nog anoniem leven in haar buik, nu gaat juist de deels onthulde identiteit van dat kind een rol spelen in de afweging. Abortus komt daardoor als optie in beeld bij ouders voor wie de zwangerschap op zich zeer gewenst is, en een kind hartelijk welkom – tót het moment dat het kind iets van z’n wezen prijsgeeft.

Een ander nieuw gegeven is het beschikbaar komen van de zogenoemde ‘abortuspil’. Een meeneemdoosje op recept om thuis, in eenzaamheid, het prille leven af te drijven. Dat staat ver af van de met zorg begeleide behandeling die de wetgever in 1984 beoogde.

Een nieuw debat vereist een nieuwe strategie, ook van die partijen wier ethisch kompas onveranderd is. Jaarlijks sterven in Nederland ruim dertigduizend kinderen voor zij geboren konden worden; naamloos, known unto God. Zoveel leed en verlies schreit zonder ophouden ten hemel. Maar het helpt niets en niemand als mensen zich op de rechterstoel van de Allerhoogste plaatsen, en met juridische vonnisretoriek (‘Moord!’) de eigen recht­zinnigheid uitkramen.

De legalisatie van abortus is decennialang als een ‘verworvenheid’ van onze moderne maatschappij verdedigd. Nu erkennen ook voorstanders dat iedere abortus in feite een verlies is. Dat opent perspectieven. Abortus moet uit de taboesfeer, vindt Rutgers. Klopt: met zwijgen is geen moeder en geen kind geholpen. Met schreeuwen ook niet. Met zorg, liefde, complete voorlichting en goede hulpverlening wél.

PDF Print Stuur door

Dagelijkse nieuwsbrief