1 mei

De dag van de arbeid is niet meer wat het is geweest. In Oost-Europa heeft men de last van de verplichte vieringen ter meerdere eer en glorie van het proletariaat al meer dan tien jaar achter zich. In Tsjechië was 1 mei wel aanleiding om via een marathonuitzending op televisie nog eens terug te blikken op het depressief makende verleden. En China - dat de dag van de arbeid vorig jaar nog aangreep om de kapitalistische ondernemer te prijzen als 'modelarbeider' - is dit jaar zo in de greep van SARS, dat vrijwel alle activiteiten zijn afgelast.
Veel sterker dan in voorgaande decennia heeft 1 mei overal ter wereld een eigen kleur gekregen. In Zuid-Afrika was het een demonstratie van de macht van de zwarte vakbonden; in Moskou, Jakarta en Istanbul greep men de dag aan om te klagen over de miserabele economische situatie; en in West-Europa zagen anti-kapitalisten, anti-globalisten, anarchisten en andere links-extremisten hun kans schoon om met of zonder geweld aandacht te vragen voor hun agenda.De bestuurders van Parijs, London en vooral Berlijn hielden gisteren dus hun hart vast. Hoe anders was dat bij hun collega's uit de lage landen. …
Dit is 15% van het artikel.
Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?