We eten wonderen

Inmiddels is het tot Ies en Lea doorgedrongen dat ons eten in eigen tuin groeit.

Als we aan tafel zitten, wijst Lea naar haar bord om te controleren wat er allemaal zelf geteeld is. De worteltjes? Ja, die heeft mama uit de tuin gehaald. De aardappels? Ook. En de vissticks? Nee, die niet. Daarop volgt een lastig te volbrengen ritueel: je handen vouwen en iets zeggen tegen iemand die je niet kunt zien terwijl de aardappeltjes vlak voor je neus liggen te lonken: dat valt niet mee voor een hongerige peuter. Dankzij de tuin is het fenomeen danken trouwens makkelijk uit te leggen, want mama mag dan de worteltjes uit de tuin halen, de vraag blijft hoe die worteltjes in de …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?