Vleugel

Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Soms strijkt de dood als een veer, soms komt die wreed en snel. Knipt ineens iemands levensdraad door. Deze week klap op klap: de zoon van een dierbare collega van mijn vrouw. 24 jaar. Verkeersongeval. Net drie maanden getrouwd. En de man van een nicht, hij werd 44, ‘Wij weten niet waarom hij dit leven verliet.’ Vandaag worden ze begraven. In Meppel, en in Ede.

Bid voor de ouders, hun vrouwen, kinderen en dierbaren. Die zo onverwacht nu alleen nog letterlijk het nakijken hebben. Het groeiende besef, dat die ene nu overal niet is. Dat waar je ook gaat, die leegte meegaat. Die steen in je maag …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?