Mevrouw

Op een dag ben ik een mevrouw, en dat blijf ik ook. Toch gaat het heel geleidelijk. Het heeft iets te maken met de leeftijd van de Frensjes. Zolang zij op de basisschool zitten, word ik aangesproken met jij en jou en noemen vriendjes mij mama van het Frensje. Dat laatste klinkt heel schattig, maar niet meer uit de mond van een tienjarige. Kun je als zesdegroeper niets beters bedenken? Dan heb ik ineens een stel pubers in huis. Vrienden die nu binnenschuiven het zijn vaak dezelfden die op basisschoolleeftijd al kwamen zijn veranderd in ongearticuleerde, mompelende wezens die mij niet aankijken en eenlettergrepige antwoorden geven.

Soms zit er een frank en vrij exemplaar tussen die wel kan praten en mij aanspreekt met mevrouw Frens. Ik ben onaangenaam getroffen. Mijn kinderen mogen dan wel ouder worden, ik blijf jong, ben ik van plan. Noem me Neel, stel ik het goedgebekte jongmens voor. Maar daar steken de Frensjes snel een stokje voor. Familiair worden met hun vrienden is absoluut verboden. In winkels ben ik op een dag ook een mevrouw. Nog maar even geleden zeiden verkoopsters: Dat shirt staat je enig, meid. Nu is het: Deze bloes flatteert u, mevrouw. Flatteren? Dat is een woord voor broeken met elastiek in he …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?