Liturgie is menselijker geworden

Laatst moest ik voor mijn onderzoek iets nakijken in een prekenbundel uit de jaren zestig. Toen viel mijn oog op de liturgie die boven een van de preken was afgedrukt. Op vier momenten in de kerkdienst werd er wat gezongen, na het votum, na de wetslezing, voor de preek en dan nog bij de collecte na het lange gebed.
Ik keek verder bij liturgieën boven andere preken in de bundel: warempel, zon zes coupletten per kerkdienst, niet meer. En toch zaten we algauw negentig minuten in de kerk. Het lange gebed was inderdaad verschrikkelijk lang destijds, maar de duur moet toch vooral door de preek zijn bewerkstelligd. Bijna heel zon dienst bewogen we niet. sMiddags was er variatie: een staand aangehoorde geloofsbelijdenis. Er werd wel eens gemopperd als de dominee na de middagpreek niet het Onze Vader bad. Ik was het daar zeer mee eens: het was een opluchting als de dominee dit gebed aanving: het duurde maar …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?