Lezen zonder boekhandel

Toen ik een jaar of zeven was, nam mijn moeder mij op een woensdagmiddag mee naar de gemeentebibliotheek. Bij het winkelcentrum stond een grijs en wit geschilderd houten noodgebouw, waarin deze gevestigd was. Ik kreeg een uitleg en een heuse bibliotheekkaart op naam. Zo begon mijn actieve omgang met het boek.

Wat een plek: boeken, allemaal geplastificeerde boeken. Ik begon links, bij de kinderboeken die met grote zwarte letters op de rug van het boek waren ingedeeld naar leeftijdscategorie en naar onderwerp. Je mocht per keer - geloof ik - twee leesboeken meenemen plus een paar boeken over algemene ontwikkeling. Vanaf veertien jaar mocht je bij de afdeling voor volwassenen lenen, het walhalla. Ik zie me weer gretig langs de rijen boeken lopen, ze een voor een keuren op titel, onderwerp en inhoud, en hoor nog het geklik van het datumstempelapparaat bij de uitleen, waarmee op een ingeplakt bla …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?