De troost van de natuur

Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Bij grote drukte of onverwachte gebeurtenissen heb ik de neiging in de verte te staren. Eén potje staren per dag, er is iets voor te zeggen. Als voorzorg. Je weet nooit wat er gebeurt en dan heb je maar vast geoefend. Dat doe ik dus al. Maar vaak blijf ik erin steken. Dat is het staren dat dichteres Judith Herzberg beschrijft: ‘En soms komt de andere schoen er dan / bijna niet meer van.’

Na een tijdje begin je vanzelf weer iets te ontwaren. Een dier, een vogel, een gedachteloos stukje natuur. Het is rustgevend, troostend zelfs, om te zien hoe de natuur doorleeft. Scharrelend, broedend, bloei …
Dit is 19% van het artikel.

Meer lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Of lees via
Paywall
PDF Print Stuur door

Dagelijkse nieuwsbrief