Column Hilbrand: ochtendpijn

Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Ook na een een paar koppen zwarte koffie blijft het voelen alsof ik uit tweeën besta. Twee gestalten, waarvan de contouren niet samenvallen. Ze schuiven in en uit focus, als bewegende doelen op een schietbaan. Het voelt alsof je de man bent in dat gedicht van Judith Herzberg, hij trekt zijn schoenen aan, maar ‘Soms komt de rechterschoen er dan / bijna niet meer van’.

Met jezelf samenvallen – dat is wat eerst moet gebeuren, voor je zelfs maar kunt gaan denken aan de deur uitstappen. Maar de tijd ontbreekt. Er wachten klussen. Er moet gepresteerd! Nu!

In de trein nadert een grote man. Hij pe …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?