Cijfer

Met pijn in mijn hart nam ik afscheid van mijn oude autootje. Om te zeggen dat het mijn tweede huis was, gaat wat ver. Maar hij had me toch trouw overal heen gebracht. En raar, maar waar, ik was die blikken trommel toch menselijke trekjes gaan toedichten.

Al had hij geen elektronische extras en moest ik bijvoorbeeld handmatig de ramen opendraaien en de spiegels verstellen. Ik kon hem inruilen met wat extra geld voor een modernere variant, al leek de dealer niet echt blij met de ruil. Hij zag geen meerwaarde in de stickers waarmee ik mijn wagentje had beplakt. En de schaafwond aan de zijkant die mij vertelde dat het veel erger had kunnen aflopen was hem een doorn in het oog. Maar goed, de nieuwe auto kwam. Met één druk op de knop, klapt hij zijn buitenspiegels in en laat hij de ramen naar omhoog of omlaag zoeven. Daar staat wel tegeno …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?