‘We ademen bloed en buskruit. Ziet iemand ons?’

Fotograaf Abdulmonam Eassa aan het werk in Oost-Ghouta. Buitenland
Fotograaf Abdulmonam Eassa aan het werk in Oost-Ghouta. | beeld Abdulmonam Eassa / Bassam Khabieh
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Er is een Internationaal Strafhof voor het bestraffen van oorlogsmisdaden. Maar niemand die echt bijhoudt welke oorlogsmisdaden waar worden gepleegd. Toch leggen gewone burgers de misdaden vast. Ook al lijken hun inspanningen kansloos, daders moeten worden opgespoord en berecht.

Damascus – Amsterdam

‘De taferelen hier vergeet ik nooit meer. Ze zullen me mijn leven lang bijblijven.’ Fotograaf Abdulmonam Eassa maakt dagelijks de bombardementen mee van de Syrische artillerie en luchtmacht op de wijk Oost-Ghouta bij Damascus.

Ontsnappen is onmogelijk, ook voor de 24-jarige ­Eassa, want rebellengroepen in het belegerde stadsdeel gebruiken de ruim 393.000 burgers daar al vijf jaar lang als menselijk schild.

Dus fotografeert hij dagelijks het gruwelijke geweld – van witgehelmde redders in het puin, tot huilende kinderen onder het bloed.

Het persbureau AFP publiceert zi …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?