Luister naar

Amerika na aangekondigd vertrek nu ook half weg uit Afghanistan

Nieuws
Een dag na het aangekondigde vertrek van Amerikaanse militairen uit Syrië, lijkt het bericht dat troepen van de Verenigde Staten ook hun verblijf in Afghanistan beëindigen meer van hetzelfde. Maar er zijn verschillen.
Herman Veenhof
zaterdag 22 december 2018 om 03:00
De Amerikaanse minister van Defensie James Mattis (midden), naast hem zijn ambtgenoot van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo (r).
De Amerikaanse minister van Defensie James Mattis (midden), naast hem zijn ambtgenoot van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo (r). epa / Shawn Thew

Washington – Kabul

De Verenigde Staten lijken deze week maar één type beleid te hebben waar het buitenlandse missies betreft: inpakken en wegwezen, uit Syrië en Afghanistan. Het lijkt symbolisch voor de richting waarin de Amerikaanse president Trump denkt: Make America Great Again!, en America First.

Natuurlijk overheerst een ander vertrek het nieuws over Afghanistan. James Mattis, de Amerikaanse minister van Defensie, stapt in februari volgend jaar op. Trump ging niet in op de afscheidsbrief van zijn bewindsman, die in nette woorden messcherp aangaf dat er twee redenen waren voor zijn weggaan: frustratie dat zijn president en opperbevelhebber niet luisterde naar adviezen vanuit het leger. En in het algemeen: de onmogelijkheid samen te werken met iemand die van onvoldoende niveau en consistentie is, maar helaas als president wel de doorslaggevende stem heeft.

verschillen

Het Amerikaanse vertrek uit Syrië en dat uit Afghanistan lijken op elkaar. Maar er zijn verschillen.

Ten eerste de manier van berichtgeving: het vertrek uit Syrië werd aangekondigd door president Trump zelf, zij het ultrakort, met een woordje van een minuut en vier tweets. De terugtrekking van de helft van de Amerikaanse troepen uit Afghanistan (7000 van de ruim 14.000 militairen gaan weg uit dat geplaagde land) zat al veel langer in de pijplijn, maar is juist niet officieel verwoord. Geen verhaal van Trump, niks op Twitter. Amerikaanse troepen zijn al sinds 2001 actief in Afghanistan, nadat op 11 september dat jaar de aanslagen in New York en Washington hadden plaatsgevonden. Dat is nog eerder dan in Irak, waar weliswaar al in 1990-1991 een Golfoorlog werd gevochten, maar pas echt een invasie plaatsvond in 2003.

Ten tweede is er verschil in schaalgrootte. Het vertrek van nog geen 2000 Amerikaanse instructeurs en adviseurs uit Syrië en de aftocht van veel meer reguliere troepen uit Afghanistan is niet vergelijkbaar. Veel meer dan in Syrië vochten er gewone mannen en vrouwen in Afghanistan; de roep om die thuis te brengen, bestond dan ook langer en was veel dieper.

bondgenoot

Ten derde is er verschil in geschiedenis. De Amerikaanse inzet in Syrië is een verhaal van vijf jaar, in Afghanistan hebben de Verenigde Staten zeventien jaar gezeten; Amerikaanse troepen vochten er hun langste oorlog ooit. Het is echt een missie die thuishoort in het rijtje Eerste en Tweede Wereldoorlog, Korea en Vietnam. Ook nu is er een immense groep veteranen, zijn er fysieke en geestelijke problemen en is er vooral veel verbittering. Bush en zeker Obama beloofden al langer en vaker dat er een grootschalige homecoming zou zijn, maar er kwam steeds maar weinig van.

Ten vierde is er verschil in omgeving. De Amerikanen in Syrië waren meer oog en oor, dan betrokken bij gevechten; hun interactie met troepen van andere landen was veel geringer dan in Afghanistan, waar de Verenigde Staten leidend zijn in een missie die heel divers en internationaal was. Dat het vertrek door de Afghaanse regering wordt gezien als niet erg belangrijk, is dan ook misplaatst en doorzichtig.

Maar voordat de bekende clichés over ‘The Donald’ weer van stal worden gehaald: zijn beleid, hoe impulsief en kortzichtig het ook lijkt, is op zich niet buitenissig of nieuw. Het isolationisme is in de geschiedenis van de Amerikaanse buitenlandse politiek heel lang de standaard geweest. Tussen de Monroe-doctrine (‘elke vorm van Europese bemoeienis op het westelijk halfrond is taboe’) in 1823 en de Veertienpuntenverklaring van president Wilson in 1918 zat bijna een eeuw van Amerikaanse afwezigheid.

Monroe wilde geen gedoe in zijn politieke achtertuin (Mexico, Midden- en Zuid-Amerika), Wilson stelde dat Amerika juist leidend moest zijn in het huldigen van principes van zelfbeschikking, volkeren- en mensenrechten. Het lijkt erop dat James Monroe momenteel hogere ogen gooit in het Witte Huis dan James Mattis.

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

De tanks voor Oekraïne zijn niet het sluitstuk, maar eerder het begin van veel vragen

De tanks voor Oekraïne zijn geen niet het sluitstuk, maar eerder het begin van veel vragen. Want hoe ver moet je gaan om Rusland tot stoppen te dwingen en mogen westerse wapens dan ook letterlijk de grens over?

Afbeelding

Twee Britse vrijwilligers zijn in Oekraïne om het leven gekomen. 'Ze zullen worden herinnerd als helden'

De Britse vrijwilligers Chris Parry en Andrew Bagshaw, die sinds 6 januari vermist waren, zijn omgekomen in Oekraïne. Onderweg van Kramatorsk naar Soledar werd hun auto geraakt door Russisch vuur, terwijl ze er mensen probeerden te evacueren.

Afbeelding

Kremlin reageert met laconieke én dreigende taal op levering westerse tanks

Met het sturen van Leopards en Abrams-tanks gaat het Westen een ‘rode lijn’ over, klinkt het vanuit Rusland. Maar bang zegt men in Moskou niet te zijn: ‘Die tanks branden als alle anderen.’

Afbeelding

'Dader mesaanval Duitse trein is geen extremist'

De aangehouden dader van de mesaanval in een trein in Noord-Duitsland was waarschijnlijk geen extremist. Veiligheidsbronnen zien daar geen aanwijzingen voor en vermoeden eerder dat hij geestelijk in de war was.

Afbeelding

Hezbollah wil de grip op Libanon versterken terwijl het land in chaos is

Libanon zakt steeds verder weg in chaos. Maar temidden van een gierende inflatie, elf mislukte pogingen om een president te kiezen, zorgt het heropende onderzoek naar de explosie in de haven voor felle botsingen.

Afbeelding

Grote zorgen Spaanse regering over toename femicide, tweede crisisberaad in een maand

De Spaanse regering slaat alarm over het stijgende aantal vrouwen dat door hun (ex-)partner wordt vermoord. Sinds het begin van dit jaar zijn in Spanje al zes vrouwen en een jong meisje slachtoffer geworden van femicide.