Vers: Doe dat hoofd weg

Boeken
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Laat ik mij raden? Of laat ik mij kennen, ontleden in meer dan haar en huid, scherpte van nagels en tanden?

Er vliegt een vogel voorbij, vleugels zo wijd dat je zijn slagpennen kunt tellen, maar wie ontrafelt zijn roep?

Iemand kan naakt op spitzen dansen, armen gespreid, en toch zijn ziel verbergen achter een kleine tattoo. Ik heb

kamers met dichte gordijnen en niets te verzwijgen zolders en kelders met sloten en codes die ik licht

verraad door zomaar te blozen. Soms

kraak ik mijn hunker als een walnoot, toon

de helften in mijn handen open: kijk dit ik. En enkel ik ken het onnavolgbare tuimele …
Dit is 8% van het artikel.
Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?