Poëzie: Wigman doet je snakken naar vervalste romantiek

Boeken
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Twee weken in mijn eigen graf gekeken,

zo diep dat ik het haast begeven had.

Mijn hart was op, mijn borstkas stond op breken,

ik vocht verward, verweesd en afgemat,

een nietig schaakstuk uit de Rubáiyát,

toen worstelde ik me weer naar het leven.

- Een droom binnen een droom, een flits, ik zag

het natte graf dat mijn geboorte was

en zwom naar licht dat kwistig droop van licht.

Twee weken in mijn eigen graf gekeken,

zo diep dat ik het grondwater zag staan –

mijn borstkas blafte, o, ik ging eraan.

Twee weken in mijn eigen graf staan staren.

De dood die, toen ik keek, van water …
Dit is 13% van het artikel.

Meer lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Of lees via
Paywall
PDF Print Stuur door