Navolging is meer dan nadoen

Wie Christus navolgt, doet Hem niet zozeer na, maar treedt in zijn sporen, zoals een kind zijn vader in de sneeuw volgt, niet altijd exact in de voetstappen, maar wel achter hem aan. Boeken
Wie Christus navolgt, doet Hem niet zozeer na, maar treedt in zijn sporen, zoals een kind zijn vader in de sneeuw volgt, niet altijd exact in de voetstappen, maar wel achter hem aan. | beeld ap / Paul Moseley
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Bij mijn opa stond een klein oud boekje in de kast met een intrigerende titel: De navolging van Christus. Het was een beduimeld exemplaar wat ook nog regelmatig uit de kast kwam, het werd gelezen. Het was het boekje van Thomas á Kempis dat onder puriteinse christenen veel werd gelezen, omdat het een boekje is waarin Christus centraal staat.
Dit kleine boekje kwam ik weer tegen in de vuistdikke pil van Peter van Ool, theoloog en gepromoveerd in het onderwerp, over de navolging van Christus, een handboek voor christelijke spiritualiteit. De scopus van zijn boek is inderdaad de spiritualiteit waarin Christus centraal staat. Dat betekent meteen een bepaalde begrenzing. Er is vandaag de dag nogal wat spiritualiteit. Die richt zich bepaald niet altijd op Christus, maar bijvoorbeeld op de mens, op de natuur of op het geestelijk welbevinden. Het gaat de ­auteur om de concentratie op Christus, om de werking van Gods Geest die hem Christus …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?