Na het gelukkige einde begint het pas

De thuiskomst van een ontvoerde elfjarige, die vier jaar vermist was: het zou een happy endkunnen zijn. Maar niet voor de Amerikaanse schrijver Bret Anthony Johnston. In zijn romandebuut Zoals ik was, begint hij waar de meeste auteurs zouden zijn geëindigd.

Vier jaar lang vroegen Eric en Laura Campbell en hun jongste zoon Griff zich af wat er met hun zoon en broer Justin is gebeurd toen hij op een dag het huis verliet om te gaan skateboarden. Als ze de hoop opgegeven hebben, komt er een telefoontje: hij is gevonden, zijn ontvoerder gearresteerd. Een ontroerende gezinshereniging volgt. Eind goed, al goed? Nee. Hier begint het verhaal pas. Net als zijn familie zou je als lezer Justin het hemd van zijn lijf willen vragen. Wat heeft zijn ontvoerder hem aangedaan? Waarom kwam hij niet naar huis aangezien zijn ontvoerder hem vlakbij in de Texaa …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?