Literuur: Tussen wodka en verwachting

De openingszin overtuigt al: Pontus Beg was niet de oude man geworden die hij zich had voorgesteld. Geen mooischrijverij, geen gezochte beelden. De nieuwe roman van Tommy Wieringa is geen ode aan de ontgoocheling.

Wie de achterflap van Dit zijn de namen leest, krijgt de indruk dat de aankomst van een groep vluchtelingen in een grensstad het vertrekpunt vormt van de roman. Dit is niet het geval: grofweg tweederde van het boek beslaat de periode die voorafgaat aan hetgeen op de achterflap beschreven staat. Dit zijn de namen is opgebouwd uit twee verhaallijnen: het verhaal van de vluchtelingen en dat van een van de bewoners van de grensstad, de reeds genoemde Pontus Beg. Pas in het laatste gedeelte van de roman kruisen deze lijnen elkaar. eenzaam Pontus Beg is politiecommissaris in Michailopol …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?