Het gaat de dichter Roelof ten Napel niet allereerst om het uiten, maar vooral het begrijpen van zijn woede

Boeken
beeld twitter
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Op deze plek bespreekt poëziekenner Jogchum Zijlstra maandelijks een gedicht. Na driekwart van de bundel volgt een zwarte bladzijde. De omvangrijke eerste afdeling, Het woedeboek, wordt afgesloten op een manier die een duidelijke suggestie inhoudt. Alsof de dichter wil zeggen dat alles waarover tot nu is geschreven – zijn benauwende jeugd – een zwarte bladzijde vormt in zijn leven. Een bladzijde die hij nu omslaat, waarna een tweede, veel kleinere afdeling volgt met als titel ‘Jongen’. In die gedichten zijn homofiele gevoelens en het afscheid van een vriend(je) op een uiterst tere wijze verwoord. Het is misschien voor de hand liggend maar te gemakkelijk om in een mogelijk gebrek aan ruimte voor die gevoelens de motivatie te zoeken voor de woede. Er is meer aan de hand.
Het woedeboek, ­gedichten

Roelof ten Napel. Uitg. Hollands Diep, Amsterdam 2018, 80 blz. € 19,99

het gedicht

Woede is een woord dat in de politieke filosofie regelmatig wordt gebruikt om onze tijd te typeren. Angst en woede zijn drijfveren voor keuzes in de sfeer van eigen volk eerst. Tegelijkertijd is het een woord dat aan inflatie onderhevig is. Irritaties over vermeend onrecht leiden tegenwoordig wel erg gemakkelijk tot een kwalificatie als de woedende burger.

De woede in deze bundel richt zich echter niet op gevoeld onrecht, maar op wat in een jeugd in een Nederlands-gereformeerd gezi …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?