Een nieuw soort ‘ik’

Zadie Smith Boeken
Zadie Smith | beeld ap / Hendrik Schmidt
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie
Zonder te verzuren legt de Amerikaanse Zadie Smith haar vinger bij wat we dreigen te verliezen: bibliotheken als ontmoetings- en onthaastingsplaats, boekwinkels waar een verkoper ons persoonlijk leesadvies geeft, Europa als eensgezind continent, de aangename rust in de natuur zonder sociale media en zonder de angst om wat dan ook te missen, maar bovenal het kind in onszelf.

In het voorwoord van haar nieuwe essaybundel geeft Zadie Smith (1975) aan dat je geen specialist hoeft te zijn om over een onderwerp te kunnen schrijven. Die onbevangenheid schemert door in haar essays, die ondanks de soms serieuze onderwerpen (mede dankzij de soepele vertaling) een aangenaam lichte toon hebben. De Britse auteur, die naast essays, verhalen en romans schreef (White Teeth, 2000 en On Beauty, 2005), heeft een onderhoudende en ogenschijnlijk improviserende schrijfstijl, zoals een creatieve kok of een jazzmuzikant.

De meeste essays schreef Smith voor Harper’s Magazine, The New Yo …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?