De dood als inspiratiebron voor een kunstje

Boeken
beeld lentemedia / uit besproken glossy
Bekijk dit artikel in de Digitale Editie

Nadat ik in 1984 als achttienjarige de film ­Amadeus had gezien (en nog eens, en nog eens) was ik een paar dingen wijzer geworden over de dood, kunst en commercie.

De film eindigt ermee dat de 35-jarige, doodzieke Mozart letterlijk als een waanzinnige werkt aan het fenomenale Requiem – dat hij helaas niet zelf zal kunnen voltooien. Het is een lucratieve klus in opdracht van een anonieme maar royaal betalende klant. En dat geld heeft de verarmde ‘Wolfie’ (en vooral zijn aanstaande weduwe Constanze) hard nodig. Prevelend dicteert hij de laatste noten onder het gebed van de stervende: Voca me cum benedictis, ‘roep mij dan tot de gezegenden’. En onder beelden van de uiterst armoedige begrafenis van deze geniale componist eindigt …
Dit is 7% van het artikel.

Wil je verder lezen?

24 uur nd.nl voor maar € 2,-

Of lees via
Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?