Tussen ziel en samenleving

Honderd jaar geleden sloten twee groepen gelovigen die het niet eens konden worden over geloof en ervaring, toch vrede. Deze beslissing van de gereformeerde synode van Utrecht ging de geschiedenis in als 'de pacificatie van 1905'. Vandaag staat de gereformeerde wereld weer bol van de spanning door de snelle evangelicalisering. Wat is daarbij de les van '1905'? Dat gereformeerd zijn zich door de jaren heen niet heeft bewezen als een eenduidige zuivere leer, maar als een bijbels kader dat zorgt voor evenwicht. En dat elkaar aanvaarden ruimte geeft voor gesprek.
Het is inmiddels een geweldig cliché: christelijk Nederland evangelicaliseert. Een laagdrempelige en positief getoonzette manier van geloven rukt op. Vooral binnen de orthodoxe protestantse kerken verschieten de liederen, gebeden, preken, de bijbelstudie en het pastoraat van kleur. Er zijn diverse verklaringen van dit verschijnsel. Neutraal geformuleerd gaat het over de opmars van de belevingscultuur, het gebrek aan inspiratie in de kerken, de individualisering en over de daaraan gekoppelde behoefte aan geborgenheid.Direct betrokkenen gebruiken andere woorden. Zij spreken van geloofsverdieping …
Dit is 3% van het artikel.
Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?