Ponoka: Cowboys

Ik ben niet de enige die naar ze taart. Om de cafetaria heen rijdt vaak een trage stoet autos en trucks, allemaal afgeleefd en grauw van de modder, met boerenjongens achter het stuur die gretig naar binnen loeren in dehoop een leuke meid te ontdekken. |beeld Marian de Gier Achtergrond
Ik ben niet de enige die naar ze taart. Om de cafetaria heen rijdt vaak een trage stoet autos en trucks, allemaal afgeleefd en grauw van de modder, met boerenjongens achter het stuur die gretig naar binnen loeren in dehoop een leuke meid te ontdekken. |beeld Marian de Gier

Rick de Gier woonde als kind in het Canadese prairiedorp Ponoka. Tot zijn vader heimwee kreeg en het gezin terugkeerde naar Nederland. We hadden nooit aan het avontuur moeten beginnen, zei Ricks vader voor hij overleed. Met het boek en cd Verdwaald in Ponoka vol verhalen, fotos en liedjes over het Canadese platteland probeert Rick zijn vader alsnog ongelijk te geven. Het boek verschijnt 1 oktober bij Uitgeverij Brandaan, maar in deze rubriek alvast verhaalfragmenten en fotos. Vandaag de laatste aflevering.

Mijn moeder verveelt zich nooit in Ponoka. Ze is altijd wel bezig met een of ander project. Nederlandse les geven aan Canadezen met Hollandse familie. Een crisiscentrum oprichten voor zwangere tienermeisjes, waarvan er op de openbare high school altijdminstens tien rondlopen. Patiënten bezoeken in Alberta Hospital, het grote psychiatrische ziekenhuis waar Ponoka om bekendstaat. Nog een hobby van mijn moeder is het bezoeken van dorpjes in de omgeving, en dan ergens heel lang theedrinken en naar de cowboys kijken. Als ik zin heb, mag ik altijd mee. Dan rijden we naar Rimbey of Lacombe of …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?