Het wonder van Figuig

Met zorg omwikkelt Hakim grote stenen met lappen stof en legt ze in de stenen goot waardoor helder water stroomt. Uit een andere goot worden stenen en stof weggehaald. Iedere goot leidt naar een boerengezin. Vandaag is Hakim de asraifai, de waterverdeler in Figuig, een geïsoleerd stadje in het uiterste zuidoosten van Marokko. Twaalfduizend mensen leven hier tussen tweehonderdduizend dadelpalmen. Als de Figuig ruziemaken, is iedereen in nood. Als ze samenwerken, is er brood op de plank, insha'allah.
Ik wijs op de kaart. ,,Figuig?'', zegt mijn kennis. ,,Wat moet je daar nou?'' Een stad midden in de woestijn, vlakbij een potdicht gemaakte grens, waar bronnen voor een grote oase hebben gezorgd, daar wil ik heen. Zeker met de wetenschap dat die stad bestaat uit zeven ksour, versterkte dorpsvestingen, die elkaar eeuwenlang hebben belaagd maar tegenwoordig vinden in gemeenschappelijk beheer. Wijkgericht werken, of hoe het ook kan in Marokko.,,Maar het is zeven uur met de bus. En er is niks te zien!'', probeert hij nog. Geef hem eens ongelijk. De meeste roemi, zoals Marokkanen de buitenlanders n …
Dit is 4% van het artikel.
Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?