Het 'toen' van Odiliapeel

'Houdoe' roept de man op de stoep van de pastoor. Met zijn hand in de lucht zwaait hij alle zorgen van zich af. Zijn Brabantse tongval zingt het lied van de tevredenheid. Maar wat zo rustig mag lijken in Odiliapeel, beleeft de boer achter de staldeur wel anders. Komt het gesprek op de varkenspest, dan verstrakken de gebaren. Zes jaar na datum is de pijn weer actueel, nu de vogelpest de rivier is overgestoken naar het zuiden. De zorgen van morgen beleven sommige Peelers vandaag. Maar in hun 'houdoe' klinkt de verbetenheid van wat erop rijmt: 'hou moe(d)'.
Op de stoep voor de pastorie in Odiliapeel oogt het opgeruimd. Op het plein waar in de zomer de schoapendagen worden gehouden, liggen de stenen er nu blakend en schoon bij. Het plein is nieuw, net als de toren van de kerk en het gemeenschapshuis pal ernaast. Vorig jaar vierde het dorp nog uitgebreid feest, toen de toren klaar was en werd ingewijd tijdens de mis. Op die momenten zie je hoe eensgezind Odiliapeel is, zeggen zijn bewoners. De kerktoren kwam er met gemeenschapsgeld en een 'douceurtje' van de monumentenstichting. Met het plein ging het moeizamer. Toen de aannemer door z'n tijd en ge …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?