Het laatste loopje

Haar vingers willen niet en haar hoofd kan het niet, maar haar hele hart zegt: schrijf! Deze maand wordt Dieuwke Winsemius 90 jaar. Onlangs rondde ze haar laatste boek af met de woorden: Nu is het mooi geweest. Maar zoals water dat een gaatje in de dijk ontdekt, zo stroomde er toch weer een verhaallijn haar gedachtegangen binnen. Stiekem heeft ze al weer een beginnetje gemaakt, gniffelt ze.
Ze lijkt op een duifje achter het raam. Met een blauw gevlamde jurk, lichte oogmake-up en de nagels gemanicuurd zit ze te wachten op bezoek. Haar eigen koffie heeft ze zelf al ingeschonken. Het personeel heb ik net uitgezwaaid, grapt ze. ,,Wat kan ik nog anders dan schrijven'', vertelt ze halverwege het gesprek. Haar eten wordt bezorgd, evenals haar boodschappen. De tuinman onderhoudt de grond rondom haar mooie boerderijtje, achteraf in Beilen. De hulp doet iedere dag een beetje in het huis en drie keer per week komt de thuiszorg even langs. ,,Zelfs de kerk komt naar me toe'', lacht ze. Ied …
Dit is 4% van het artikel.
Paywall
PDF Print Stuur door

Wil je elke dag onze nieuwsbrief met gratis artikel?