Dodendans op het Klaverblad

Ze rijdt voorop, van het terrein van de psychiatrische instelling in Eindhoven naar 'het Klaverblad'. Corrie van Gilst, vrijwilligster van het cliëntenbelangenbureau van de instelling, is jong opgemaakt voor een vrouw van 63. Haar modieuze kleren en de vlotte coupe die de kapper vanmorgen heeft geknipt, hebben dezelfde frisse uitstraling als haar metallic-groene Peugeot Cabrio. Het dak is open en ze danst over de rijbanen. Zo speels, dat de muziek achterblijft en in flarden boven de weg blijft hangen. Nog een half jaar, dan is ze wellicht dood. Ze spreekt erover alsof ze het best vindt. Tot die tijd begeleidt ze mensen die met hun doodswens worstelen.
Bijna een jaar geleden ging het Klaverblad van start. In een oude Eindhovense stadswijk worden in twee huizen - beschikbaar gesteld door de woningbouwvereniging en ingericht door een welwillend bedrijfsleven - mensen opgevangen met een diepe doodswens. Geen crisisgevallen; mensen die sinds een week gescheiden zijn en het niet meer zien zitten. Geen psychoten; mensen met stemmen in hun hoofd die hen tot zelfvernietiging aanzetten. Wie er komen, zijn min of meer uitbehandelde patiënten, doorgaans met een persoonlijkheidsstoornis. Ze moeten beschikken over eigen woonruimte en een gemotiveerde bri …
PDF Print Stuur door

Elke dag onze nieuwsbrief?