*

aangepast op 29 juli 2021 om 09:42

De ene zilveren medaille is de andere niet
Column

De ene zilveren medaille is de andere niet

Tom Dumoulin kan tijdens de Spelen in Rio de Janeiro (2016) niet lachen na zijn zilveren medaille in de tijdrit. ‘Iedereen zegt nu tegen me: toon eens een lach. Maar die tover ik niet zomaar tevoorschijn omdat goud altijd het doel was’, treurt de Maastrichtenaar. Een jaar later wint Dumoulin de Ronde van Italië en de wereldtitel tijdrijden. Hij wordt na zijn zegetocht na-tionaal bezit. Zelf zit hij niet te wachten op al die aandacht. 

De wielrenner heeft trekjes van een einzel-gänger (zijn eigen woorden), wat goed past bij een tijdrijder. Dumoulin trekt zich graag terug en leidt het liefst een leven in de schaduw. ‘Ik ben geen wielrenner voor the money and the fame. Ik vind het gewoon gaaf om te doen.’ Dumoulin eist veel van..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Sport

meer ‘Sport’