*

Longarts Sander de Hosson: We moeten veel meer praten over de dood (vervolg)

In zijn boek beschrijft hij een aantal situaties van patiënten, waarbij hij ook zelf emoties toonde of een arm om iemand heen slaat. ‘Het mag misschien niet volgens het protocol’, schrijft hij er dan bijna verontschuldigend bij. Toch zou hij het niet anders kunnen. ‘In mijn opleiding liep ik mee met een interniste in Groningen. Op een dag bracht zij slecht nieuws aan een patiënte en die was verdrietig. Ik raakte haar niet eens aan, maar legde alleen mijn hand op het bed om een overbrugging te maken. Toen we wegliepen zei ze tegen me: “Dat doe je nooit meer; het bed is de persoonlijke zone van een patiënt.” Het gaf me een wee gevoel in mijn onderbuik. Ik wist toen direct dat zij mis zat en dat ik het anders zou gaan doen. Een hand op de schouder van een patiënt? Ik vind dat dat moet mogen. Het getuigt van menselijkheid. Natuurlijk moet je kijken waar de persoonlijke grens van iemand ligt. De afstand tussen dokter en patiënt bestaat. Maar nabijheid is ook belangrijk. Ik ga af op mijn intuïtie en inmiddels ook mijn ervaring.’

advertentie